آنچه از عکسهایی که ارسال کردید و سؤالتان فهمیدم این است که موضوع مربوط به باقی ماندن ورم یکطرفه در ناحیه نزدیک به غضروف بینی (احتمالاً نوک یا سوپراتیپ) در حدود ۹ ماه بعد از جراحی بینی است.
علت ورم یکطرفه بینی بعد از چند ماه
ورم یکطرفه در این بازه زمانی، بهویژه در بینیهایی که دستکاری غضروفی بیشتری داشتهاند، موضوع نسبتاً شایعی است و معمولاً به یکی از دلایل زیر رخ میدهد:
-
تفاوت در ترمیم بافتها در دو سمت بینی
روند ترمیم در بدن کاملاً قرینه نیست و ممکن است یک سمت دیرتر از سمت دیگر به حالت پایدار برسد. -
تجمع لنف یا فیبروز خفیف یکطرفه
در برخی نواحی، بهخصوص کنار غضروفهای نوک بینی، بافت سفتتر یا ورمدارتر باقی میماند که به آن فیبروز خفیف گفته میشود. -
فشارهای ناخواسته روزمره
خوابیدن بیشتر روی یک سمت صورت، تماس ناخودآگاه دست، یا حتی نحوه چسب زدن در ماههای اول میتواند باعث باقی ماندن ورم در یک سمت شود. -
ویژگیهای پوست و بینی
در پوستهای ضخیم یا بینیهای گوشتی، کاهش ورم نوک و اطراف غضروفها ممکن است تا یک سال یا حتی کمی بیشتر طول بکشد.
آیا این ورم نگرانکننده است؟
با توجه به عکسها و توضیح شما:
-
نشانهای از عفونت، انحراف شدید یا مشکل ساختاری جدی دیده نمیشود.
-
این نوع ورم معمولاً بهمرور و تدریجی کاهش پیدا میکند.
-
در ۹ ماهگی هنوز میتوان آن را در محدوده طبیعی ترمیم دانست، بهخصوص اگر درد، قرمزی شدید یا ترشح ندارید.
چه کارهایی میتواند کمککننده باشد؟
چند اقدام ساده و قابل اجرا که معمولاً مؤثر هستند:
-
ماساژ ملایم و اصولی
فقط در صورتی که قبلاً روش آن توسط پزشکتان تأیید یا آموزش داده شده باشد. -
پرهیز از فشار مداوم روی همان سمت بینی
بهویژه هنگام خواب یا استراحت. -
صبوری تا تکمیل یک سالگی جراحی
قضاوت نهایی درباره ورمهای موضعی معمولاً بعد از ۱۲ ماه دقیقتر است. -
در صورت ماندگاری ورم سفت
گاهی در ویزیت حضوری، پزشک ممکن است تزریق بسیار خفیف کورتون موضعی را برای فیبروزهای محدود در نظر بگیرد (در صورت لزوم، نه بهصورت روتین).
چه زمانی باید پیگیری جدیتری انجام شود؟
در صورتی که:
-
ورم سفتتر و برجستهتر شود
-
با درد، قرمزی یا حساسیت فزاینده همراه شود
-
یا بعد از حدود یک سال هیچ تغییری نکند
لازم است معاینه حضوری انجام شود تا علت دقیقتر بررسی گردد.
جمعبندی
ورم یکطرفه نزدیک غضروف بینی در ۹ ماهگی جراحی، اغلب به دلیل تفاوت روند ترمیم یا فیبروز خفیف است و در بسیاری از موارد تا یک سالگی بهتدریج برطرف میشود. در حال حاضر نشانهای از مشکل خطرناک دیده نمیشود و صبوری همراه با مراقبت صحیح، معمولاً بهترین مسیر است.
